We staan op de drempel van een nieuw tijdperk. Geen fijne plek. Het oude wordt vernietigd en niemand weet wat er in de plaats komt. De democratische regels brengen autocraten aan de macht, betogingen hebben geen effect. Ondertussen voelen we de gevolgen, zien we de beelden. Een verlammend gevoel van machteloosheid doet de moed in de schoenen zinken. We leren de andere kant op kijken.

Ondertussen leven onze individuele levens zich uit. We maken carrière. Gaan naar bed met mensen. Er komen kinderen. Die moeten naar school. Ze kunnen niet mee. Ze blijken ADHD te hebben, autisme, hoogbegaafdheid, of … whatever. Het zijn gewoon rare kinderen tegenwoordig. En dan is er nog de seksuele geaardheid van iedereen. Ontrouw! We proberen een open relatie, maar het werkt niet echt. Dus ook in onze individuele levens voelen we het onbehagen van de drempel. De ene wil verder met de evolutie, de andere wil terug naar een goede oude tijd. En de geschiedenis? Zij raast voort.

In de theatervoorstelling Moeder Theresa was razend! staan vier individuen op de drempel. En dat is verschrikkelijk ambetant, hilarisch en ontroerend, zoals het mensenleven in wezen altijd al geweest is.