‘Het woord is een machtig heerser’. Deze zin illustreert kort en bondig waar het sofisten, Griekse leraren in de retorica in de 2e helft van de 5e eeuw v.C., om te doen is. Een politiek beleid voeren of in een rechtszaak een passende aanklacht of verdediging formuleren, geschiedde in een democratisch bestel (Athene!) allereerst door middel van het woord. Sofisten wilden tegen hoge honoraria hun leerlingen inwijden in de redenaarskunst, niet altijd met even zuivere bedoelingen, zoals het verbaal manipuleren van grote massa’s en ‘recht praten van wat krom is’. Ze zetten in op taalvirtuositeit, maar hanteerden niet altijd een morele standaard. Gelijk krijgen (succes) was voor hen belangrijker dan gelijk hebben (waarheid).
We lezen een retorisch hoogstandje van de sofist Gorgias waarin hij Helena, om wie de Trojaanse oorlog werd gevoerd, verdedigt en we gaan dieper in op het optreden van de sofist Callicles in een dialoog van Plato, voor wie het in de politiek om het recht van de sterkste draait.

De cursisten krijgen een syllabus.