Al 3000 jaar is hij, zijne majesteit, de koning in het rijk der fantasie en verbeelding.
Sinds mensenheugenis is hij aan de macht!
Hij, de koning, de verbeelding in hoogst eigen persoon.
Tot vandaag!
Want vandaag gaat hij sterven!
Jawel, aan het eind van dit stuk zal de verbeelding schielijk komen te overlijden.
Tja …
Hij heeft nog net iets minder dan een uur te leven.
Jammer.
Maar zo gaat het verhaal. En een verhaal gaat zoals het gaat.
Daar hebben wij niets over te zeggen.
Ook de koning niet.

En dat valt niet goed, want hij is koppig!
Hij luistert niet, hij zit altijd maar te spelen, kan niet stilzitten, houdt zich niet aan afspraken, is totaal onlogisch en moet altijd het laatste woord hebben!

Maar niet deze keer!
Het verhaal is wat het is!
En het verhaal eindigt zoals het eindigt.
Of niet?

In deze poëtische en speelse voorstelling stappen we binnen in het absurde rijk waar de koning symbool staat voor fantasie en verbeelding. Maar de koning verliest langzaam zijn kracht en zal sterven voor het einde van de voorstelling. Wat nu?
Terwijl het paleis kraakt en de muren dichter komen, klinkt de vraag: hoeveel ruimte is er voor  dromen, spel en verwondering? Wat gebeurt er met een samenleving die haar verbeelding verliest?

Geïnspireerd door Eugène Ionesco’s De koning sterft, maar vertaald naar de leefwereld van kinderen, balanceert Speelman tussen humor en ernst, tussen sprookje en absurd theater.