in dialoog met je lichaam 

Luckas Vander Taelen gaat in zijn nieuwe voorstelling Het is wat het is op een lichtvoetige manier op zoek naar wat het betekent om ouder te worden en te genieten van een welverdiend pensioen.

Luckas had net als Suske en Wiske geen vader, maar wel een moeder die tegelijk ook zijn vader was. Toen die moeder verbleef in een woonzorgcentrum, dacht ze dat ze op hotel was in Zwitserland. Haar zoon ontdekt hoe minder efficiënt werkende hersenen een loopje nemen met de realiteit en zet het thema ‘dementie’ in als uitgangspunt voor een aantal reflecties over ouder worden, lichamelijke aftakeling en sterfelijkheid. 

Hij blikt (al dan niet met nostalgie) terug op zijn kindertijd: de spruitjes die zijn grootmoeder elke dinsdag op tafel zet, zijn kettingrokende turnleraar, de stinkende urinoirs en de dagelijkse pesterijen van Christian, die hij later in onverwachte omstandigheden terugziet. Hij vertelt hoe hij in een Aalsters ziekenhuis gered werd van de dood en uiteindelijk begreep waarom Edith Piaf van niets spijt had.      

Daarover, en over zowat alles, zal hij je graag onderhouden in het Aalsters, zijn moedertaal.